ساوه و ساوجی ها

چَنگ یوزها بُرنده بود

چَنگ یوزها بُرنده بود

میثم ناصرنژاد

ساوه - ایرنا - تساوی تیم ملی فوتبال کشورمان مقابل نیوزیلند شاید روی کاغذ یک توقف بد موقع به‌نظر برسد، اما در لایه عمیق‌تر فوتبال این مسابقه یک پیام مهم داشت و اینکه یوزهای ایرانی خوب می‌توانند بر ساختار حریف چَنگ بزنند و بُرنده باشند.

به گزارش ایرنا، در مسابقه‌ای که فشار بازی اول جام جهانی می‌توانست هر تیمی را محتاط و محافظه‌کار کند، ملی پوشان کشورمان با ذهنیت تهاجمی وارد زمین شدند؛ تیمی که می‌خواست بازی را ببرد، نه اینکه فقط نبازد.

بزرگ‌ترین تفاوت تیم ملی کشورمان نسبت به دوره‌های گذشته جام جهانی، نوع حمله کردن بود، بازیکنان فقط منتظر ضدحمله نبودند و در این دیدار فول‌بک‌ها دائم اضافه می‌شدند، هافبک‌ها بین خطوط حرکت می‌کردند و تیم با تعداد نفرات بالا وارد فاز تهاجمی می‌شد.

این تغییر ذهنیت، مهم‌ترین نکته مثبت بازی بود به ویژه در نیمه اول چندین بار شاهد بودیم که ملی پوشان با چرخش سریع توپ، ساختار دفاعی نیوزیلند را از هم باز کردند؛ اتفاقی که نشان می‌دهد تیم از نظر تاکتیکی نسبت به سال‌های گذشته انعطاف بیشتری پیدا کرده است.

رامین رضاییان بدون تردید قلب تپنده سمت راست تیم ملی در این دیدار بود، شاه کلید قلعه نویی فقط یک مدافع کناری نبود؛ عرض حمله را ایجاد کرد، ریتم تیم را بالا برد، و تبدیل به پلی‌میکر کناری ایران شد.

بخش عمده موقعیت‌های خطرناک ایران از منطقه‌ای شکل گرفت که رضاییان در آن حضور داشت. نکته مهم‌تر این بود که او حتی در دقایق پرفشار مسابقه نیز شخصیت رهبری خود را حفظ کرد.

هر چند در آن سوی میدان تیم ملی نیوزیلند فراتر از انتظار ظاهر شد با روی آوردن به فوتبال مستقیم، فیزیکی و انتقال سریع، سعی کرد سرعت بازی را از کنترل ملی پوشان کشورمان خارج کند.

اما نکته مهم اینجاست: ایران برخلاف گذشته، بعد از ضربه خوردن فرو نریخت چرا که در دوره‌های قبلی، تیم ملی بعد از دریافت گل دچار افت ذهنی می‌شد، اما این بار بازیکنان چند بار توانستند دوباره کنترل بازی را پس بگیرند و این، همان نشانه بلوغ ذهنی شاگردان قلعه‌نویی است.

نکته حایز اهمیت دیگر در این دیدار شیوه تاکتیکی تیم ملی کشورمان بود، تیمی که اکنون بخلاف دوره های گذشته جرات مالکیت را به دست آورده است. سال‌ها انتقاد اصلی به تیم ملی این بود که برابر تیم‌های متوسط و بزرگ، بیش از حد عقب نشینی می کند اما مقابل نیوزیلند به دنبال مالکیت توپ و حمله بود که نشان می دهد یوزهای ایرانی حالا از نظر شخصیتی، خود را در سطحی می‌بینند که باید بازی را کنترل کنند و چنین تغییری شاید مهم‌تر از خود نتیجه باشد.

همگان می دانند که جام جهانی تورنمنت اشتباهات اولیه است و بسیاری از تیم‌های موفق در بازی نخست کامل و بی‌نقص ظاهر نمی‌شوند. برای تیم ملی کشورمان نیز این مسابقه ۲ دستاورد مهم به ارمغان داشت: اول اینکه از نظر هجومی اعتمادبه‌ نفس گرفت و مهمتر اینکه، کادر فنی بدون پرداخت هزینه سنگین ضعف‌های دفاعی را شناسایی کرد.

در واقع کادر فنی تیم ملی اکنون می داند در خلق موقعیت مشکل ندارد با اتکا به توان رقابت فیزیکی دارد، می‌تواند جریان مسابقه را تغییر دهد.

شاید تنها پاشنه آشیل ملی پوشان، افزایش تمرکز دفاعی و کنترل بهتر انتقال‌هاست؛ موضوعی که قابل اصلاح به‌نظر می‌رسد.

در مجموع، پیام واقعی این مسابقه با تساوی به ثبت رسیده شاید سه امتیاز کامل نبود، اما فوتبال ایران در این مسابقه چیزی مهم‌تر به دست آورد؛ باور اینکه این تیم می‌تواند در جام جهانی فقط «بازمانده» نباشد، بلکه «رقابت‌کننده» باشد.

یوزها مقابل نیوزیلند شاید متوقف شدند، اما چَنگ‌ بُرنده آنها نشان داد هنوز برای هر حریفی خطرناک‌ هستند.

کد آمارگیر

کد آمارگیر

کد آمارگیر

کد آمارگیر